ને હું બેવફા નીકળું …:)))

આ વખતે એક અજબ ખ્વાહીશ જાગી છે દોસ્તો
કે કોઈ ગજબથી ચાહે મને , ને હું બેવફા નીકળું ….
ડોળ ચોક્કસ   કરું ચાલવાનો હરપળ સાથે ને સાથે
મળે મોકો કે તુરંત સાંકડી પગદંડીથી પાછો વળું…..
મજા આવશે માણવાની તમારા આંસુ ,આહ ને નિસાસા
તમે ક્યાં જોઈ શકવાના  પીઠ પાછળથી મારું હાસ્ય-ઝરણું ?
હતા જયારે નજરો ની સામે હરવખત ત્યારે ના જોયું ..
તો હવે થાકો ફેરવી ફેરવી ને નજર તોયે જોવા ના મળું
સાલ્લુ  હર વખત અમારે જ ગણવાની રાતો,  ચાંદ ને તારાઓ
ગણો તમે આ વખત ને કરો ચાંદની રાતો માં ભીની પાંપણુ

- Ajay Upadhyay 29 Dec 2011 11:13AM

જો મારી જુદાઈ નો ગમ નથી તને …
તો ખામોશ રાતો માં જાગવાનું છોડ તું ..
મંજિલ એક…સથવારો એક..રસ્તો એક…
તો વારંવાર અટકી અટકી ને ચાલવાનું છોડ તું ….
જો નક્કી જ છે ફરી આ રસ્તે નહિ આવવાનું ..
તો મુસાફરો ની ચિંતા કરવાનું છોડ તું ……
અંધારી રાતો માં અથડાવાનું તે જ તો પસંદ કર્યું છે  …
તો ચાંદ ઉગવાનો ઇન્તેઝાર છોડ તું …
તમારી જિંદગી-અમારી જિંદગી ,અમારી જિંદગી-તમારી જિંદગી
તારી તું જીવ ને બીજાની ચિંતા છોડ તું  ….

— Ajay Upadhyay 21 Dec 2011 10:27

- Ajay 15th December 2011 12:30PM

પ્રેમની પરીભાશા પુરેપુરી સમજી છતાંયે -
મુસીબત અમારી એમ ને એમ જ છે,

તમે છોડીને ગયા હતા જ્યારે….આમ જુઓ,
ત્યારની થીજેલી રાત હજુ એમ ને એમ જ છે,

અમારી આદતોનું તો શું પુછશો ?
નફરતવાળી તમારી આદત એમ ને એમ જ છે

વિચાર્યુ હશે તમે કે કદાચ સુધર્યા હશુ,
પણ જુઓ છો ને …હાલત અમારી એમ ને એમ જ છે!!!!!!!

એ કલકલતી નદીઓ, એ બદલાતાં વહેણો,
એ પથ્થરદીલ પવનો – મૂકો એક્બાજુ,
એ સુગંધી પુશ્પો અને સપનાંઓની દુનીયાં,
આ પાનખરનાં પ્રદેશો – મૂકો એક્બાજુ,
વચનો – આશાઓ – નિસાસા એક્બીજાનાં,
એ ફરીયાદોનાં ટોપલાંઓ – મૂકો એક્બાજુ,

બેરંગી તમારા ગુલ-ગુલશનમાં,
કોઇએ દીધુ’તું એક ફુલ યાદ રહેશે…?

વફાદારોની વફા તો ભુલી જ જવાના,
ખાવ કસમ, એ ચહેરો યાદ રહેશે…?

દોડતાં ગયા’તા જે મખમલી રસ્તે,
કચડાતા ચીત્કારો યાદ રહેશે…?

યાદ કરો ઊંડા વમળમાં કેવાં ફસાયેલાં,
લંબાવ્યો તો જે હાથ તે યાદ રહેશે…?

ભલે કરો નૈત્રમૈત્રી મન પડે ત્યાં,
બંધ આંખોમા ઉછળતો પ્યાર યાદ રહેશે…?

લે ખોલી નાખી મારી જીવન-કીતાબ, વાંચી લે,
તને એમાં તારા વચનો કદાચ મળે ના મળે…?
લ્યો ફરી દુર્-દુર તારો આશીયાનો દેખાણો,
શંકા છે ‘અજાણ્યા’ ને આશરો મળે ના મળે…?

પાનખર ગઈ તારા દુખી દીવસો સાથે,
તોરણ લટકાવ દ્વારે વસંત આવી પ્યારે….

નયનોથી ધોધમાર જે વરસાવ્યો તો તે,
ભુલી જા એ આંસુઓનો વરસાડદ પ્યારે…

અચાનક અંધકારની તું પરવા ના કર,
દિવડાં પ્રગટાવ ને કર ઉજાસ પ્યારે….

ભુલી જા એ આંખોને જેમાં તે ચંદ્ર ડુબાડ્યો તો,
થોડી રાહ જો ને સુરજનો ઇંતેજાર કર પ્યારે…..

જાન વળાવીને ઘરમાં પગ મુકતા જ

માં ની આંખોમા તો આંસુનો ધોધ ઘુઘવાટા કરતો વહેતો તો,…
માં ની નજર ઓરડામાં અટવાણી…
બધુયે એમ ને એમ જ હતું….
એ ઘોડિયું..જેમાં બાળપણ હીંચકાવેલુ,
એ દફતર..જેમાં બચપણ મઠારેલુ,
એ ચણીયા-ચોળી.. જેમાં જુવાની ઉછેરેલી,
એ ભરત-ગુંથણ..એ કપડાં… ચાંદલા…
એ બંગડીઓ…બધુયે એમ ને એમ જ હતું…

ફરતી ફરતી..નજર પડી…દિવાલ પર…
ને ડુસ્કાએ પાળ છોડી દીધી….
દીવાલ પરનાં ફોટામાંથી.. દિકરી હસતી હતી…
માંએ આકાશ ફાટી પડે એવી ચીસ પાડી….
એના કલેજામાં એક જ સવાલ હતો..
” બસ હવે તો આમ જ જોવાની તને…..?“